Halk Eğitim Kurslarına Nasıl Başvurulur? Bir Genç İzmirli’nin Mizahi Perspektifiyle
Halk eğitim kurslarına başvuru yapmak… Kulağa pek bir resmi ve ciddi geliyor değil mi? Ama hadi gelin, biraz da bu olayı İzmirli bir gencin gözünden, daha doğrusu kafasından bakalım. Benim gibi, arkadaş ortamında sürekli espriler yapan ama içten içe her şeyi fazla düşünen birinin bakış açısıyla… Yani, daha çok “Evet, bu kursa katılmak gerçekten gereksiz mi? Yoksa hayatımı değiştirecek mi? Hangi kursu seçsem?” tarzında kaybolmuş bir kafa ile. Hadi başlayalım!
Halk Eğitim Kurslarına Başvurmak: O Anki Psikolojik Durumum
Bir gün, sabah işe gitmeden önce aklıma bir fikir geldi. “Halk eğitim kurslarına başvurmalı mıyım?” dedim. Ama, o an değil de bir önceki günümle kıyaslandığında, biraz daha karamsar bir ruh halindeydim. O yüzden kendime biraz sorular sordum: “Halk eğitim kursları ne işe yarar? Ne öğrenebilirim? Gerçekten faydalı mı?” gibi derin, filozofik sorularla dolmuştu kafam. Ama, tabii bir yandan da kendimi bildim bileli, “Hadi ya, eğlenelim” tarzında bir bakış açım vardı. O yüzden, hemen telefonumu aldım ve Google’a yazdım: Halk eğitim kurslarına nasıl başvurulur?
Kursların Çeşidi: Hangi Birini Seçmeliyim?
İlk karşılaştığım şey, kursların tam anlamıyla zengin bir menü gibi olmasıydı. Mesela, bir tarafım “Gastronomi kursları mı? Evet, belki! Bir şef olabilir miyim?” diye düşünürken, diğer tarafım “Ama bak, bence bilgisayar kursları da fena olmaz. Yazılım öğrenmeye başlarsam, belki geleceğin iş gücü beni bekliyordur!” diyordu.
Sonra bir anda şunu fark ettim: Hayatımda ilk defa bu kadar çok seçenek beni zorladı! Çünkü ben, hep kısa ve öz seçimler yapmaya alışmış bir insanım. Kahve alırken bile, “Sütlü mü, sütlü şekerli mi?” diye dakikalarca kararsız kalan bir insanım. Ama kurs seçmek, bir kahve seçmek gibi değildi. Bu, hayatımı değiştirecek bir adım olabilirdi… Ya da en azından birkaç yeni şey öğrenmemi sağlayacak bir fırsat.
Başvuruyu Yapma Aşaması: “Korku, Endişe, Tedirginlik”
İlk başvuru formunu doldururken içimde bir tuhaflık vardı. Gerçekten mi, kursa mı başvuruyordum? Bu kadar basit miydi? Ne oldu, bir anda hayatımı değiştirmek mi istiyordum? İç sesim devreye girdi:
İç sesim: “Hadi ya, sadece bir kurs. Hem de devletin düzenlediği bir kurs. Niye bu kadar büyütüyorsun?”
Ben: “Evet, ama ya gittiğimde orada tek başıma olurum, herkes birbirini tanır, ben ortada kaybolurum, bak yine sosyal fobi devreye girebilir. Hem bir de eğlenceli, eğlenelim dediğimizde, hadi bakalım, ya gerçek olursa?”
İç sesim: “Evet, ama bir iş de öğrenirsin! Azıcık cesaret ya, cesaret!”
Formu dolduruyorum. Adım, soyadım, yaşım, telefon numaram… Hadi bakalım, biraz daha. Sonra “Kurs tercihlerin” kısmına geldim. Seçenekler birbiri ardına sıralanıyor. İlk başta, “Evde yemek yapma kursu” mu desek? Sonra düşündüm: “Bunu zaten yapıyorum. Zaten her hafta sonu annemle pasta yapıyorum, hem bana yeni bir şey öğretmeyecek ki!” Devam ettim, devam ettim… “Ağır sanayi makine operatörlüğü kursu mu? Yok canım, ben fena bir kayıp olurum o makinelerde!” derken, sonunda bir karar verdim.
Kurs Başvurusu Onaylandı: Ne Şimdi?
Ve sonunda, başvurum onaylandı. Şimdi ne yapacağım? Hayatımda ilk kez bir halk eğitim kursuna katılacağım. İlk başta, biraz gergindim. Çünkü, eğitimde her şey öyle ciddiye alınacak gibi geliyordu. Bir yerde belki 30 yaşından sonra hayatını değiştirmek isteyen biriyle karşılaşabilirim. Ama bir yandan da, “Geldiğimde belki çok komik olurum, yani herkes şaşırabilir” diye düşündüm.
Evet, ben de içimden “Ne olacak, zaten hiçbir şey kaybetmem” dedim. Yani, kursa gitmek, en kötü ihtimalle kendimi biraz geliştirebilir, biraz da sosyal ortamda kaybolabilirim. Hem zaten, kursa gidenlerin çoğu, genelde “Yaşam koçluğu” yapan insanlar değil mi? Belki birinin hayatına dokunurum, kim bilir?
Kurs Gününe Geldik: İçimdeki Çelişkiler
O gün geldiğinde, gerçekten heyecanlıydım. Ama heyecandan çok, “Bakalım kimler gelecek?” sorusunu kafamda döndürüyorum. Tabii, ilk başta 3 kişilik odada dersten katılacak olursam, belki daha iyi olur diye düşündüm. Ama aklımda yine bir sürü soru vardı: Ya bana uygun bir kurs bulamazsam? Ya insanlar çok zeki olursa? Ya geride kalırsam?
Yine de içimde bir umut vardı. “Bir deneyim, bir anı olarak kalır” dedim ve kendimi rahatlatmaya çalıştım.
Kursa Gidiş: Yeni Tanıştığım “Kurs Arkadaşları”
İçeriye girdiğimde, karşımda 3 kişi daha vardı. 2’si yaşça benden büyük, 1’i de ben yaşlarında. Göz göze gelince hemen bir espri patlattım: “Burası yeni nesil okul mu, yoksa bir arkadaş topluluğu mu?” Herkes güldü. Demek ki benim gibi düşünen birileri daha varmış.
Evet, ilk başta biraz sosyal kaygım vardı ama o gülüşler, o ortam, beni hemen rahatlatmıştı. Kurs öğretmeni de oldukça sıcakkanlıydı ve kimseyi yargılamıyor gibiydi. Dedi ki: “Herkes buraya öğrenmeye geldi, hepimiz burada eşitiz. Ne öğreneceğinizi merak etmeyin, sadece burada olmanız yeterli.”
Sonuç: Halk Eğitim Kursu Benim İçin Ne Anlama Geliyor?
Sonunda kursu bitirdiğimde, ne oldu? Hiç tahmin etmediğim kadar eğlendim. Hedeflerime de bir şekilde ulaşmadım belki ama yeni arkadaşlar edindim, yeni beceriler kazandım, biraz daha farklı bir bakış açısı kazandım. Anlayacağınız, halk eğitim kursları, benim için aslında sadece bilgi değil, sosyal bir deneyim oldu. Her şeyin ötesinde, aslında insanın ruhunu biraz daha özgürleştiren bir şeymiş. Korkularımı yene yene, adım adım daha cesur biri oldum.
Ve şimdi, her seferinde “Halk eğitim kurslarına nasıl başvurulur?” diye soran birilerine, “Bence bir dene!” diyorum. Sadece başvurmak yetmez, o kursu dolu dolu yaşamanız lazım. Başvuru yapılması bile, başlı başına bir cesaret örneği. Unutmayın, “Eğitim, sonradan fark edeceğiniz en iyi yatırımdır.”
Not: Kurs bitince de, bir sonraki kursu araştırmaya başlarsınız, tabii ki.